Różeniec górski: co to jest i jak działa

Różeniec górski, znany w mowie potocznej jako „złoty korzeń”, to jedna z najpopularniejszych roślin adaptogennych. Stosuje się go do walki ze zmęczeniem, stresem i spadkiem wydolności, a w żywieniu sportowym pojawia się w kompleksach na wytrzymałość i regenerację. Redakcja przeanalizowała, co to za roślina, jakie substancje są w niej czynne i jak, według współczesnych poglądów, działa.

Czym jest różeniec górski

Różeniec górski (Rhodiola rosea L.) to bylina z rodziny gruboszowatych, rosnąca w chłodnych regionach półkuli północnej: w górach Europy, w szczególności w Karpatach Ukraińskich, w Skandynawii, na Uralu, na Syberii i na północnych terytoriach Ameryki. Surowcem leczniczym są kłącza i korzenie, które na przełomie mają żółtawy kolor i zapach przypominający różę — stąd nazwa.

W medycynie tradycyjnej Skandynawii i Europy Wschodniej różeniec stosowano do zwiększenia wytrzymałości w surowych warunkach, przy zmęczeniu i w okresach zwiększonych obciążeń. Systematyczne badania naukowe rozpoczęły się w połowie XX wieku w ZSRR, gdzie różeniec rozpatrywano jako „adaptogen” — środek, który rzekomo zwiększa niespecyficzną odporność organizmu na stres.

W Karpatach różeniec górski jest gatunkiem rzadkim, objętym ochroną. Surowiec do suplementów pozyskuje się przeważnie z upraw plantacyjnych lub z zasobów dzikich innych regionów, co stwarza osobne problemy z jakością i podróbkami, o których mowa poniżej.

W Unii Europejskiej Komitet ds. Roślinnych Produktów Leczniczych Europejskiej Agencji Leków (EMA HMPC) zatwierdził monografię, według której różeniec należy do tradycyjnych roślinnych produktów leczniczych do tymczasowego łagodzenia objawów stresu, takich jak zmęczenie i uczucie osłabienia. Status „tradycyjnego” oznacza, że stosowanie opiera się na długotrwałym doświadczeniu, a nie na przekonujących dowodach klinicznych.

Substancje czynne i standaryzacja

Korzeń różeńca zawiera kilkaset związków, ale najlepiej zbadane są dwie grupy. Pierwsza to fenylopropanoidy, nazywane rozawinami (rozawina, rozaryna, rozyna). Uważa się je za specyficzne właśnie dla Rhodiola rosea i wykorzystuje jako marker autentyczności. Druga to fenyloetanoidy, przede wszystkim salidrozyd i jego aglikon tyrozol, które występują też w innych gatunkach różeńca.

Ekstrakty do badań i suplementów zwykle standaryzuje się pod względem zawartości rozawin i salidrozydu. Rozpowszechnionym na rynku standardem jest około 3% rozawin i 1% salidrozydu, co w przybliżeniu odpowiada naturalnemu stosunkowi w korzeniu Rhodiola rosea. Właśnie na standaryzowanych ekstraktach, w szczególności na znanym ekstrakcie SHR-5, przeprowadzono większość badań klinicznych.

Ważne, że efekt różeńca prawdopodobnie nie sprowadza się do jednej substancji. Panossian i współautorzy (2010) podkreślają, że aktywność ekstraktu jest wynikiem kompleksu związków, a wyizolowany salidrozyd nie odtwarza w pełni działania całego ekstraktu.

Praktyczne znaczenie tego dla kupującego: produkt powinien być standaryzowanym ekstraktem właśnie Rhodiola rosea z podaną zawartością rozawin i salidrozydu. Jeśli rozawiny nie są wskazane, istnieje ryzyko, że w produkcie użyto innego, tańszego różeńca.

Koncepcja adaptogenów

Termin „adaptogen” zaproponował w 1947 roku radziecki farmakolog M. Łazariew, a rozwinęli go I. Brechman i współpracownicy. Za adaptogen uważano substancję, która zwiększa niespecyficzną odporność organizmu na różne czynniki stresowe, normalizuje funkcje niezależnie od kierunku odchylenia i jest nieszkodliwa dla organizmu.

Ta koncepcja pozostaje dyskusyjna. Dobrze wyjaśnia, dlaczego jedną roślinę zaleca się przy bardzo różnych stanach, ale jednocześnie trudno ją sprawdzić eksperymentalnie, ponieważ pojęcie „niespecyficznej odporności” jest rozmyte. Europejska praktyka regulacyjna nie uznaje „adaptogenu” za osobną kategorię farmakologiczną.

Zwolennicy koncepcji, w szczególności Panossian i Wikman, wiążą działanie adaptogenów z modulacją układu stresu: osi podwzgórze–przysadka–nadnercza, białek szoku cieplnego i szlaków sygnałowych regulujących reakcję komórek na stres.

Krytycy wskazują na to, że znaczna część badań adaptogenów została przeprowadzona w warunkach, które nie odpowiadają współczesnym standardom: niewielkie próby, niejasna randomizacja, użycie specyficznych ekstraktów jednego producenta. Dlatego redakcja rozpatruje tę koncepcję jako hipotezę roboczą, a nie jako udowodniony fakt.

Mechanizm działania

Większość danych o mechanizmie działania różeńca uzyskano w eksperymentach na komórkach i zwierzętach, więc należy je traktować jako możliwe wyjaśnienia, a nie jako udowodnione efekty u człowieka. Przegląd Panossiana i Wikmana (2010) opisuje kilka kluczowych celów.

• Układ stresu:możliwy wpływ na oś podwzgórze–przysadka–nadnercza i wydzielanie kortyzolu w odpowiedzi na stres.
• Ochrona komórkowa:indukcja białek szoku cieplnego, w szczególności Hsp70, które pomagają komórkom wytrzymywać stres.
• Neuroprzekaźniki:u zwierząt opisano wpływ na metabolizm serotoniny, dopaminy i noradrenaliny.
• Metabolizm energetyczny i ochrona antyoksydacyjna:wpływ na syntezę ATP i markery stresu oksydacyjnego w eksperymentach.

Ważne, że u ludzi mechanizmy te potwierdzane są jedynie pośrednio. Na przykład w badaniu Olssona i współautorów (2009) u osób ze zmęczeniem związanym ze stresem na tle ekstraktu SHR-5 obserwowano obniżenie odpowiedzi kortyzolu na przebudzenie, ale to jedno badanie o ograniczonej próbie.

Charakterystyczną cechą różeńca jest to, że według dostępnych danych nie ma on wyraźnego działania stymulującego, jak kofeina. Jego efekt, jeśli istnieje, opisuje się jako zmniejszenie zmęczenia i poprawę wydolności umysłowej w warunkach stresu, a nie jako szybkie „pobudzenie”.

Co pokazują badania kliniczne

Najczęściej cytowane badania różeńca dotyczą zmęczenia umysłowego. Darbinyan i współautorzy (2000) badali lekarzy na dyżurach nocnych, a Spasov i współautorzy (2000) — studentów podczas sesji egzaminacyjnej. W obu pracach standaryzowany ekstrakt SHR-5 w niskich dawkach wiązał się ze zmniejszeniem zmęczenia i poprawą wydolności umysłowej.

Jednocześnie przegląd systematyczny Ishaque i współautorów (2012) doszedł do wniosku, że dowodów skuteczności różeńca wobec zmęczenia fizycznego i umysłowego nie wystarcza: jakość badań jest przeważnie niska, a wyniki sprzeczne. Podobny wniosek wyciągnął też przegląd Hunga, Perry'ego i Ernsta (2011).

Co do wydolności fizycznej wyniki są niejednoznaczne: niektóre badania, jak De Bock i współautorów (2004) oraz Noreen i współautorów (2013), odnotowywały poprawę niektórych wskaźników wytrzymałości lub obniżenie subiektywnego wysiłku po jednorazowym przyjęciu, podczas gdy inne, w szczególności Walker i współautorzy (2007), efektu nie wykryły. Szczegółowo o tym — w naszym artykule o bazie dowodowej różeńca dla sportowców.

Ogólny obraz jest taki: różeniec ma prawdopodobne mechanizmy i pojedyncze pozytywne badania, jednak baza dowodowa jest fragmentaryczna, a efekty, jeśli istnieją, są umiarkowane i prawdopodobnie zależą od jakości ekstraktu.

Wnioski redakcji

Różeniec górski to roślina o długiej historii tradycyjnego stosowania, ze specyficznymi substancjami czynnymi (rozawiny i salidrozyd) i oficjalnym statusem tradycyjnego środka roślinnego na objawy stresu w UE.

Mechanizm jej działania wiąże się z modulacją układu stresu i ochrony komórkowej, ale większość takich danych jest przedkliniczna.

Badania kliniczne dają obiecujące, lecz sprzeczne wyniki co do zmniejszenia zmęczenia; jakość ekstraktu ma przy tym decydujące znaczenie.

Zachęcamy również do przeczytania naszych materiałów o bazie dowodowej różeńca górskiego dla sportowców, o L-teaninie jako kolejnym suplemencie do kontroli stresu oraz o łączeniu adaptogenów z innymi suplementami.

Bibliografia

1. Panossian A, Wikman G, Sarris J. Rosenroot (Rhodiola rosea): traditional use, chemical composition, pharmacology and clinical efficacy. Phytomedicine. 2010;17(7):481–493.
2. Panossian A, Wikman G. Effects of adaptogens on the central nervous system and the molecular mechanisms associated with their stress-protective activity. Pharmaceuticals (Basel). 2010;3(1):188–224.
3. Darbinyan V, Kteyan A, Panossian A, et al. Rhodiola rosea in stress induced fatigue — a double blind cross-over study of a standardized extract SHR-5 with a repeated low-dose regimen on the mental performance of healthy physicians during night duty. Phytomedicine. 2000;7(5):365–371.
4. Spasov AA, Wikman GK, Mandrikov VB, et al. A double-blind, placebo-controlled pilot study of the stimulating and adaptogenic effect of Rhodiola rosea SHR-5 extract on the fatigue of students caused by stress during an examination period with a repeated low-dose regimen. Phytomedicine. 2000;7(2):85–89.
5. Olsson EM, von Schéele B, Panossian AG. A randomised, double-blind, placebo-controlled, parallel-group study of the standardised extract SHR-5 of the roots of Rhodiola rosea in the treatment of subjects with stress-related fatigue. Planta Med. 2009;75(2):105–112.
6. Ishaque S, Shamseer L, Bukutu C, Vohra S. Rhodiola rosea for physical and mental fatigue: a systematic review. BMC Complement Altern Med. 2012;12:70.
7. Hung SK, Perry R, Ernst E. The effectiveness and efficacy of Rhodiola rosea L.: a systematic review of randomized clinical trials. Phytomedicine. 2011;18(4):235–244.
8. European Medicines Agency, Committee on Herbal Medicinal Products (HMPC). Community herbal monograph on Rhodiola rosea L., rhizoma et radix. London: EMA; 2012.